..Depresji pusty boleści smak..

Powinnam cieszyć się każdym witającym mnie dniem, każdym czułym dotykiem wiatru, każdym samotnym krokiem po plaży, każdym słyszanym dźwiękiem odbijającym się o serce dna.
Ale nie odczuwam nic zupełnie nic po za stałymi uczuciami beznadziejności, smutku i widoku własnej śmierci. Gdy życie powinno zadawać radość a daje ból. Codzienność staje się męką. Wiedząc i posiadając własną świadomość dostrzeganych wokół rzeczy dla których warto żyć. Nie dają tego poczucia bo czujesz że w Tobie to życie pozbawione jest. Nawet walka która podejmujesz by z samym sobą nie przegrać idzie na dno razem z Tobą.
Nie wiem co przyniesie codzienność i jakie w niej myśli mnie przywitają. Nie czekam na lepszy czas gdy ludzka natura gdzieś w głębi wciąż ma nadzieje że przyjdzie lepszy dzień, że kiedyś wszystko zmieni się, niestety złudnie.
Znów coś tracę i po raz kolejny upadam jak łza na mym policzku nie prosząc tym razem o nic jak o spokojny sen zapomnienia z którego zbudzę się na nowy taki sam dzień. Nie wiedząc po co tak naprawdę dalej w tym wszystkim trwam wciąż oszukując siebie. Gdy wystarczy ten jeden mały krok by wszystko przestało istnieć razem z Tobą.
I jak dobrze znów jest poczuć spokój od ludzkich dusz wiedząc ze smutkiem że nie czeka i nie myśli nikt. Bo samotność muzą mą.
Jednak płakać nie będę i łzy ostatniej nie otrę z mojej twarzy gdy wszystko zastąpi czerwieni płyn będący częścią mnie ale nie dziś i nie jutro. Czas jedynym powiernikiem ukazującym Ci prawdę, której czasem nie chce się widzieć ani słyszeć. Bo nawet głuchy swą cieszę słyszy..
Nie wiem kim, ani czym jestem gdy depresji smak pustką mnie wypełnia. Sprawiając że nawet wypisana myśl traci dla Ciebie wszelki blask. Muzyki dźwięk staje się ciężarem. Przestając zwracać wszelką uwagę na swój wewnętrzny wygląd. Gdzie codzienna czynność zaczyna być obciążeniem z powodu braku motywacji i fizycznej siły, zarazem wielkiej niechęci. Mimo że poddać się nie chcesz wszystko czasem dzieje się wbrew Ciebie samej kierując Tobą jak mechanizm od środka niszcząc małymi ale i wielkimi garściami.
Tą wszelką świadomość mam to jednak chwilami nie potrafię walczyć zapominając o tym co w życiu ważne, poddając się jak spadający deszcz co odbija się o głaz. Z różnicą nadmiernej uczuciowości i wrażliwości, będąca smutkiem.
I gdzie to wszystko wypisać jak nie tu kiedy drzwi do siebie zamykasz przed innymi nikomu nie ufając już. Pytanie jak dalej żyć masz..

Ukryta w cieniu 5/12/2008 18:05:07 [Powrót] Twój ślad